Deprem dahil olmak üzere son iki yılı hayatımdan silmek isterdim. Çocukluğumdan beri güçlü durmak zorunda kaldım. Günah belki ama sitem ediyorum artık. Bu neyin imtihanı? Çocukluğumdan beri peşimi bırakmayan lanet gibi. İki gün yüzüm gülse aylarca mutsuz olmak zorundaymışım gibi bir hayat. Yoruldum hemde fazlasıyla. Ne reel ne sanal kimseyle konuşmuyorum, sohbet etmiyorum. İş ev ev iş sadece. Ben böyle daha mı mutluyum aslında ondan da emin değilim ama bildiğim bir şey var sohbet ettiğim insan bana huzur vermiyor.

Güçlü durmaktan yoruldum. Bir kıvılcıma yanarım belki ama değer verdiğim biri sarılsa hüngür hüngür ağlarım galiba..

Son zamanlar müzik iyi geliyor sadece. Ama sıra anısı olan şarkılardan birine denk gelince telefonu duvara vurasım geliyor. Bu içimde bir türlü sakinleşemeyen çocuğu zor durduruyorum. Aşırı sinirlenince başım zonkluyor.. sanki biri durmadan vuruyormuş gibi. Kalbim kafamın içinde atıyor sanki.

Evimizin önünde bahçe de sürekli bir kedi geziyor. Çok güzel bir rengi var. Evde ne pişse en son akşamın sonunda ona vermeye çıkıyorum. Bazen gelmesini bekliyorum. Bazen göremiyorum bir yere bırakıyorum. Ama görünce seviniyorum. Hayvan bile teşekkürünü bir şekilde ediyor.. teşekkür etmeyi bilmeyen insanların olduğu bir devirde yaşıyoruz.

Bir an önce köye geri dönmek istiyorum. Doğup büyüdüğüm topraklar.. pek bir bina kalmadı ama insanlarını özledim.

__________________
- Yükmüşüm ya da yokmuşum gibi hissettiren hayatlardan sessizce çıktım.
- Her zaman gemiler batmaz, bu sefer sular çekildi.